ense

Türkçe

Köken

Osmanlı Türkçesi اكسه‎ (eñse) sözcüğünden devralındı, Ana Türkçe *eŋse sözcüğünden devralındı, *eŋ-.

Söyleniş

• Heceleme: en‧se

Ad

ense (belirtme hâli enseyi, çoğulu enseler)

Ense (1)

1. (anatomi) Boynun arkası.
   • Kendine geldiğinde ensesinde müthiş bir ağrı vardı. - A. Kulin
2. arka
   • Saydığın üç iskelenin ensesindeki İsmail Ağa'nın dükkânı, en emin emanetçi idi. - S. M. Alus

Deyimler

ense kulak yerinde olmak, ensesinde boza pişirmek, ensesine binmek, ensesine yapışmak, ense yapmak, enseyi karartmak

Türetilmiş Kavramlar

ense çukuru, ense kökü, ensesi kalın, elense

Çeviriler

çeviriler

• Almanca: Kiefer (de) e
• Azerice: boyun ardı (az), ənsə (az)
• Danca: nakke (da)
• Fince: niska (fi)
• Fransızca: nuque (fr) d
• İspanyolca: nuca (es) d
• İsveççe: nacke (sv)
• Rusça: затылок (ru) e (zatılok)
• Türkmence: ýeňse (tk)

Kaynakça

• Türk Dil Kurumuna göre "ense" maddesi