doğrucu

Türkçe

Ad

doğrucu (belirtme hâli doğrucuyu, çoğulu doğrucular)

1. Her şeyin doğrusunu söylemeyi huy edinmiş olan (kimse)

Söyleniş

IPA^(anahtar): do‿ɾuˈd͡ʒu, do‿ɾud͡ʒuˈlaɾ

Heceleme

• Heceleme: doğ‧ru‧cu

Karşıt anlamlılar

1. yalancı

Türetilmiş kavramlar

1. doğrucucuk, doğruculu, doğruculuk, doğrucusuz, doğrucuyken, doğrucuyla, doğrucuysa

Köken

doğru + -cu

Kaynakça

Türk Dil Kurumuna göre "doğrucu" maddesi