bilen

Türkçe

Ad

bilen (belirtme hâli bileni, çoğulu bilenler)

1. Bir şeyi bilme durumunda olan

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /biˈlen/, çoğulu IPA^(anahtar): /bilenˈleɾ/

Heceleme

• Heceleme: bi‧len

Karşıt anlamlılar

1. bilmeyen

Çeviriler

çeviriler

• Almanca: Wissender (de) e, Wissende (de) d
• İngilizce: knower (en)

Örnekler

1. „Yoksa o, gece saatlerinde secde ederek ve ayakta durarak ibadet eden, ahiretten sakınan ve Rabbinin rahmetini uman gibi midir? De ki: 'Hiç bilenlerle bilmeyenler bir olur mu? Doğrusu ancak akıl sahipleri öğüt alırlar.'“

Türetilmiş kavramlar

1. bilenle, bilenli, bilense, bilensiz

Kaynakça

Türk Dil Kurumuna göre "bilen" maddesi

Eylem

bilen

1. bilenmek (eylem) sözcüğünün dilek-emir kipi basit ikinci tekil şahıs olumlu çekimi

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /biˈlen/

Heceleme

• Heceleme: bi‧len

Karşıt anlamlılar

1. bilenme

İsveççe

Ad

bilen

1. bil'in belirli hâli

Türkmence

Edat

bilen

1. ile