arın

Türkçe

Köken

(ar): ar + -ın

(arı): arı + -n

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /aˈɾɯn/
• Heceleme: a‧rın

Ad

arın

1. ar (ad) sözcüğünün çekimi:
   1. tamlayan tekil
   2. ikinci tekil şahıs iyelik tekil
2. arı (ad) sözcüğünün ikinci tekil şahıs iyelik tekil çekimi

Eylem

arın

1. arınmak (eylem) sözcüğünün dilek-emir kipi basit ikinci tekil şahıs olumlu çekimi

Zıt anlamlılar

• arınma