Orta

Ayrıca bakınız: orta

Türkçe

Köken

Osmanlı Türkçesi اورتا‎, Eski Türkçe ortu‎ (ortu), otra‎ (otra).

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /oɾ.ˈta/
• Heceleme: Or‧ta

Özel ad

Orta (belirtme hâli Orta'yı), sahiplik şekli Orta -'sı

1. (belediyeler) Çankırı iline bağlı bir ilçe belediyesi.
2. (ilçeler) Çankırı'nın bir ilçesi.

Çekimleme

Orta adının çekimi

	tekil	çoğul
yalın	Orta	Ortalar
belirtme	Orta'yı	Ortaları
yönelme	Orta'ya	Ortalara
bulunma	Orta'da	Ortalarda
ayrılma	Orta'dan	Ortalardan
tamlayan	Orta'nın	Ortaların

iyelik ekleriyle

1. tekil (benim)	tekil	çoğul
yalın	Orta'm	Ortalarım
belirtme	Orta'mı	Ortalarımı
yönelme	Orta'ma	Ortalarıma
bulunma	Orta'mda	Ortalarımda
ayrılma	Orta'mdan	Ortalarımdan
tamlayan	Orta'mın	Ortalarımın
2. tekil (senin)	tekil	çoğul
yalın	Orta'n	Ortaların
belirtme	Orta'nı	Ortalarını
yönelme	Orta'na	Ortalarına
bulunma	Orta'nda	Ortalarında
ayrılma	Orta'ndan	Ortalarından
tamlayan	Orta'nın	Ortalarının
3. tekil (onun)	tekil	çoğul
yalın	Orta'sı	Ortaları
belirtme	Orta'sını	Ortalarını
yönelme	Orta'sına	Ortalarına
bulunma	Orta'sında	Ortalarında
ayrılma	Orta'sından	Ortalarından
tamlayan	Orta'sının	Ortalarının
1. çoğul (bizim)	tekil	çoğul
yalın	Orta'mız	Ortalarımız
belirtme	Orta'mızı	Ortalarımızı
yönelme	Orta'mıza	Ortalarımıza
bulunma	Orta'mızda	Ortalarımızda
ayrılma	Orta'mızdan	Ortalarımızdan
tamlayan	Orta'mızın	Ortalarımızın
2. çoğul (sizin)	tekil	çoğul
yalın	Orta'nız	Ortalarınız
belirtme	Orta'nızı	Ortalarınızı
yönelme	Orta'nıza	Ortalarınıza
bulunma	Orta'nızda	Ortalarınızda
ayrılma	Orta'nızdan	Ortalarınızdan
tamlayan	Orta'nızın	Ortalarınızın
3. çoğul (onların)	tekil	çoğul
yalın	Orta'sı	Ortaları
belirtme	Orta'sını	Ortalarını
yönelme	Orta'sına	Ortalarına
bulunma	Orta'sında	Ortalarında
ayrılma	Orta'sından	Ortalarından
tamlayan	Orta'sının	Ortalarının

Ek okumalar

• Vikipedi'de Orta