Ağaç

Ayrıca bakınız: agaç, ağac, ağaç

Türkçe

Köken

Osmanlı Türkçesi آغاچ‎, o da Eski Türkçe yıgaç‎ (yıgaç).

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /a.ˈ‿at͡ʃ/
• Heceleme: A‧ğaç

Özel ad

Ağaç (belirtme hâli Ağaç'ı)

1. Bir soyadı.

Çekimleme

Ağaç adının çekimi

hâl	tekil
yalın	Ağaç
belirtme	Ağaç'ı
yönelme	Ağaç'a
bulunma	Ağaç'ta
ayrılma	Ağaç'tan
tamlayan	Ağaç'ın

iyelik ekleriyle

kişi	tekil
1. tekil (benim)
yalın	Ağaç'ım
belirtme	Ağaç'ımı
yönelme	Ağaç'ıma
bulunma	Ağaç'ımda
ayrılma	Ağaç'ımdan
tamlayan	Ağaç'ımın
2. tekil (senin)
yalın	Ağaç'ın
belirtme	Ağaç'ını
yönelme	Ağaç'ına
bulunma	Ağaç'ında
ayrılma	Ağaç'ından
tamlayan	Ağaç'ının
3. tekil (onun)
yalın	Ağaç'ı
belirtme	Ağaç'ını
yönelme	Ağaç'ına
bulunma	Ağaç'ında
ayrılma	Ağaç'ından
tamlayan	Ağaç'ının
1. çoğul (bizim)
yalın	Ağaç'ımız
belirtme	Ağaç'ımızı
yönelme	Ağaç'ımıza
bulunma	Ağaç'ımızda
ayrılma	Ağaç'ımızdan
tamlayan	Ağaç'ımızın
2. çoğul (sizin)
yalın	Ağaç'ınız
belirtme	Ağaç'ınızı
yönelme	Ağaç'ınıza
bulunma	Ağaç'ınızda
ayrılma	Ağaç'ınızdan
tamlayan	Ağaç'ınızın
3. çoğul (onların)
yalın	Ağaç'ı
belirtme	Ağaç'ını
yönelme	Ağaç'ına
bulunma	Ağaç'ında
ayrılma	Ağaç'ından
tamlayan	Ağaç'ının