izleyici

Türkçe

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /iz.le.jiˈd͡ʒi/
• Heceleme: iz‧le‧yi‧ci

Ad

izleyici (belirtme hâli izleyiciyi, çoğulu izleyiciler)

İzleyiciler (1)

1. İzleme işini yapan kişi; seyirci.

Çekimleme

izleyicinin çekimlemesi

hâl	tekil	çoğul
yalın	izleyici	izleyiciler
belirtme	izleyiciyi	izleyicileri
yönelme	izleyiciye	izleyicilere
bulunma	izleyicide	izleyicilerde
ayrılma	izleyiciden	izleyicilerden
tamlayan	izleyicinin	izleyicilerin

iyelik ekleriyle

kişi	tekil	çoğul
1. tekil (benim)
yalın	izleyicim	izleyicilerim
belirtme	izleyicimi	izleyicilerimi
yönelme	izleyicime	izleyicilerime
bulunma	izleyicimde	izleyicilerimde
ayrılma	izleyicimden	izleyicilerimden
tamlayan	izleyicimin	izleyicilerimin
2. tekil (senin)
yalın	izleyicin	izleyicilerin
belirtme	izleyicini	izleyicilerini
yönelme	izleyicine	izleyicilerine
bulunma	izleyicinde	izleyicilerinde
ayrılma	izleyicinden	izleyicilerinden
tamlayan	izleyicinin	izleyicilerinin
3. tekil (onun)
yalın	izleyicisi	izleyicileri
belirtme	izleyicisini	izleyicilerini
yönelme	izleyicisine	izleyicilerine
bulunma	izleyicisinde	izleyicilerinde
ayrılma	izleyicisinden	izleyicilerinden
tamlayan	izleyicisinin	izleyicilerinin
1. çoğul (bizim)
yalın	izleyicimiz	izleyicilerimiz
belirtme	izleyicimizi	izleyicilerimizi
yönelme	izleyicimize	izleyicilerimize
bulunma	izleyicimizde	izleyicilerimizde
ayrılma	izleyicimizden	izleyicilerimizden
tamlayan	izleyicimizin	izleyicilerimizin
2. çoğul (sizin)
yalın	izleyiciniz	izleyicileriniz
belirtme	izleyicinizi	izleyicilerinizi
yönelme	izleyicinize	izleyicilerinize
bulunma	izleyicinizde	izleyicilerinizde
ayrılma	izleyicinizden	izleyicilerinizden
tamlayan	izleyicinizin	izleyicilerinizin
3. çoğul (onların)
yalın	izleyicisi	izleyicileri
belirtme	izleyicisini	izleyicilerini
yönelme	izleyicisine	izleyicilerine
bulunma	izleyicisinde	izleyicilerinde
ayrılma	izleyicisinden	izleyicilerinden
tamlayan	izleyicisinin	izleyicilerinin

Kaynakça

• TDK Türkçe Sözlük'te: "izleyici".
  TDK Özel Sözlük'te: izleyici"

• Kubbealtı Lugatı'nda "İZLEYİCİ :"