belletici

Türkçe

Heceleme

• Heceleme: bel‧le‧ti‧ci

Ad

belletici (belirtme hâli belleticiyi, çoğulu belleticiler)

1. (eğitim, meslekler) belletmen

Çekimleme

belletici adının çekimi

hâl	tekil	çoğul
yalın	belletici	belleticiler
belirtme	belleticiyi	belleticileri
yönelme	belleticiye	belleticilere
bulunma	belleticide	belleticilerde
ayrılma	belleticiden	belleticilerden
tamlayan	belleticinin	belleticilerin

iyelik ekleriyle

kişi	tekil	çoğul
1. tekil (benim)
yalın	belleticim	belleticilerim
belirtme	belleticimi	belleticilerimi
yönelme	belleticime	belleticilerime
bulunma	belleticimde	belleticilerimde
ayrılma	belleticimden	belleticilerimden
tamlayan	belleticimin	belleticilerimin
2. tekil (senin)
yalın	belleticin	belleticilerin
belirtme	belleticini	belleticilerini
yönelme	belleticine	belleticilerine
bulunma	belleticinde	belleticilerinde
ayrılma	belleticinden	belleticilerinden
tamlayan	belleticinin	belleticilerinin
3. tekil (onun)
yalın	belleticisi	belleticileri
belirtme	belleticisini	belleticilerini
yönelme	belleticisine	belleticilerine
bulunma	belleticisinde	belleticilerinde
ayrılma	belleticisinden	belleticilerinden
tamlayan	belleticisinin	belleticilerinin
1. çoğul (bizim)
yalın	belleticimiz	belleticilerimiz
belirtme	belleticimizi	belleticilerimizi
yönelme	belleticimize	belleticilerimize
bulunma	belleticimizde	belleticilerimizde
ayrılma	belleticimizden	belleticilerimizden
tamlayan	belleticimizin	belleticilerimizin
2. çoğul (sizin)
yalın	belleticiniz	belleticileriniz
belirtme	belleticinizi	belleticilerinizi
yönelme	belleticinize	belleticilerinize
bulunma	belleticinizde	belleticilerinizde
ayrılma	belleticinizden	belleticilerinizden
tamlayan	belleticinizin	belleticilerinizin
3. çoğul (onların)
yalın	belleticisi	belleticileri
belirtme	belleticisini	belleticilerini
yönelme	belleticisine	belleticilerine
bulunma	belleticisinde	belleticilerinde
ayrılma	belleticisinden	belleticilerinden
tamlayan	belleticisinin	belleticilerinin

Kaynakça

• Türk Dil Kurumuna göre "belletici" maddesi