Konya

Türkçe

Köken

Osmanlı Türkçesi قونیه‎ (Konya) sözcüğünden devralındı, Bizans Yunancası Ἰκόνιον (Ikónion) sözcüğünden; Eski Yunanca ve öncesinde Hititçe dillerinden.

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /konˈjɑ/

• Ses

  (dosya)

• Ses

  (dosya)

• Heceleme: Kon‧ya

Özel ad

Konya (belirtme hâli Konya'yı)

Konya'nın Türkiye'deki konumu

1. (şehirler) Türkiye'nin İç Anadolu Bölgesi'nde yer alan, yüz ölçümü açısından en büyük ili.
   • Eski karısının intikamını almak için Ablamız'ı alıp kendi ailesinin yaşadığı Konya'ya gittiği ve kızını babama göstermediği mazaretti.

     — Ayfer Tunç, 2018, Âşıklar Delidir ya da Yazı Tura, s. 201, Can Sanat Yayınları
2. (belediyeler) Bir büyükşehir belediyesi.

Çekimleme

Konya adının çekimi

hâl	tekil
yalın	Konya
belirtme	Konya'yı
yönelme	Konya'ya
bulunma	Konya'da
ayrılma	Konya'dan
tamlayan	Konya'nın

iyelik ekleriyle

kişi	tekil
1. tekil (benim)
yalın	Konya'm
belirtme	Konya'mı
yönelme	Konya'ma
bulunma	Konya'mda
ayrılma	Konya'mdan
tamlayan	Konya'mın
2. tekil (senin)
yalın	Konya'n
belirtme	Konya'nı
yönelme	Konya'na
bulunma	Konya'nda
ayrılma	Konya'ndan
tamlayan	Konya'nın
3. tekil (onun)
yalın	Konya'sı
belirtme	Konya'sını
yönelme	Konya'sına
bulunma	Konya'sında
ayrılma	Konya'sından
tamlayan	Konya'sının
1. çoğul (bizim)
yalın	Konya'mız
belirtme	Konya'mızı
yönelme	Konya'mıza
bulunma	Konya'mızda
ayrılma	Konya'mızdan
tamlayan	Konya'mızın
2. çoğul (sizin)
yalın	Konya'nız
belirtme	Konya'nızı
yönelme	Konya'nıza
bulunma	Konya'nızda
ayrılma	Konya'nızdan
tamlayan	Konya'nızın
3. çoğul (onların)
yalın	Konya'sı
belirtme	Konya'sını
yönelme	Konya'sına
bulunma	Konya'sında
ayrılma	Konya'sından
tamlayan	Konya'sının

Ek okumalar

• Vikipedi'de Konya