ختم

Ayrıca bakınız: خ ت م

Arapça

Köken

خ ت م‎ (ḫ-t-m) kökünden türetilmiştir.

Eylem

خَتَمَ (ḫateme) I, geniş zaman يَخْتِمُ‎‎ (yaḫtimü)

1. mühürlemek

Çekimleme

خَتَمَ

çekimi (biçim-I sahih, mastarlar خَتْم veya خِتَام)

mastarlar الْمَصَادِر						خَتْم veya خِتَام‎ ḫatm veya ḫitām
ism-i fail اِسْم الْفَاعِل						خَاتِم‎ ḫātim
ism-i meful اِسْم الْمَفْعُول						مَخْتُوم‎ maḫtūm
etken eylem الْفِعْل الْمَعْلُوم
		tekil الْمُفْرَد				ikil الْمُثَنَّى			çoğul الْجَمْع
		1. kişi الْمُتَكَلِّم	2. kişi الْمُخَاطَب	3. kişi الْغَائِب		2. kişi الْمُخَاطَب	3. kişi الْغَائِب		1. kişi الْمُتَكَلِّم	2. kişi الْمُخَاطَب	3. kişi الْغَائِب
geçmiş zaman الْمَاضِي	eril	خَتَمْتُ‎ ḫatemtü	خَتَمْتَ‎ ḫatemte	خَتَمَ ḫateme		خَتَمْتُمَا‎ ḫatemtümā	خَتَمَا‎ ḫatemā		خَتَمْنَا‎ ḫatemnā	خَتَمْتُمْ‎ ḫatemtüm	خَتَمُوا‎ ḫatemū
	dişil		خَتَمْتِ‎ ḫatemti	خَتَمَتْ‎ ḫatemet			خَتَمَتَا‎ ḫatemetā			خَتَمْتُنَّ‎ ḫatemtünne	خَتَمْنَ‎ ḫatemne
geniş zaman الْمُضَارِع	eril	أَخْتِمُ‎ ʾaḫtimü	تَخْتِمُ‎ taḫtimü	يَخْتِمُ‎ yaḫtimü		تَخْتِمَانِ‎ taḫtimāni	يَخْتِمَانِ‎ yaḫtimāni		نَخْتِمُ‎ naḫtimü	تَخْتِمُونَ‎ taḫtimūne	يَخْتِمُونَ‎ yaḫtimūne
	dişil		تَخْتِمِينَ‎ taḫtimīne	تَخْتِمُ‎ taḫtimü			تَخْتِمَانِ‎ taḫtimāni			تَخْتِمْنَ‎ taḫtimne	يَخْتِمْنَ‎ yaḫtimne
geniş zaman mansub الْمُضَارِع الْمَنْصُوب	eril	أَخْتِمَ‎ ʾaḫtime	تَخْتِمَ‎ taḫtime	يَخْتِمَ‎ yaḫtime		تَخْتِمَا‎ taḫtimā	يَخْتِمَا‎ yaḫtimā		نَخْتِمَ‎ naḫtime	تَخْتِمُوا‎ taḫtimū	يَخْتِمُوا‎ yaḫtimū
	dişil		تَخْتِمِي‎ taḫtimī	تَخْتِمَ‎ taḫtime			تَخْتِمَا‎ taḫtimā			تَخْتِمْنَ‎ taḫtimne	يَخْتِمْنَ‎ yaḫtimne
geniş zaman meczum الْمُضَارِع الْمَجْزُوم	eril	أَخْتِمْ‎ ʾaḫtim	تَخْتِمْ‎ taḫtim	يَخْتِمْ‎ yaḫtim		تَخْتِمَا‎ taḫtimā	يَخْتِمَا‎ yaḫtimā		نَخْتِمْ‎ naḫtim	تَخْتِمُوا‎ taḫtimū	يَخْتِمُوا‎ yaḫtimū
	dişil		تَخْتِمِي‎ taḫtimī	تَخْتِمْ‎ taḫtim			تَخْتِمَا‎ taḫtimā			تَخْتِمْنَ‎ taḫtimne	يَخْتِمْنَ‎ yaḫtimne
emir الْأَمْر	eril		اِخْتِمْ‎ iḫtim			اِخْتِمَا‎ iḫtimā				اِخْتِمُوا‎ iḫtimū
	dişil		اِخْتِمِي‎ iḫtimī							اِخْتِمْنَ‎ iḫtimne
edilgen eylem الْفِعْل الْمَجْهُول
		tekil الْمُفْرَد				ikil الْمُثَنَّى			çoğul الْجَمْع
		1. kişi الْمُتَكَلِّم	2. kişi الْمُخَاطَب	3. kişi الْغَائِب		2. kişi الْمُwخَاطَب	3. kişi الْغَائِب		1. kişi الْمُتَكَلِّم	2. kişi الْمُخَاطَب	3. kişi الْغَائِب
geçmiş zaman الْمَاضِي	eril	خُتِمْتُ‎ ḫutimtü	خُتِمْتَ‎ ḫutimte	خُتِمَ ḫutime		خُتِمْتُمَا‎ ḫutimtümā	خُتِمَا‎ ḫutimā		خُتِمْنَا‎ ḫutimnā	خُتِمْتُمْ‎ ḫutimtüm	خُتِمُوا‎ ḫutimū
	dişil		خُتِمْتِ‎ ḫutimti	خُتِمَتْ‎ ḫutimet			خُتِمَتَا‎ ḫutimetā			خُتِمْتُنَّ‎ ḫutimtünne	خُتِمْنَ‎ ḫutimne
geniş zaman الْمُضَارِع	eril	أُخْتَمُ‎ ʾuḫtemü	تُخْتَمُ‎ tuḫtemü	يُخْتَمُ‎ yuḫtemü		تُخْتَمَانِ‎ tuḫtemāni	يُخْتَمَانِ‎ yuḫtemāni		نُخْتَمُ‎ nuḫtemü	تُخْتَمُونَ‎ tuḫtemūne	يُخْتَمُونَ‎ yuḫtemūne
	dişil		تُخْتَمِينَ‎ tuḫtemīne	تُخْتَمُ‎ tuḫtemü			تُخْتَمَانِ‎ tuḫtemāni			تُخْتَمْنَ‎ tuḫtemne	يُخْتَمْنَ‎ yuḫtemne
geniş zaman mansub الْمُضَارِع الْمَنْصُوب	eril	أُخْتَمَ‎ ʾuḫteme	تُخْتَمَ‎ tuḫteme	يُخْتَمَ‎ yuḫteme		تُخْتَمَا‎ tuḫtemā	يُخْتَمَا‎ yuḫtemā		نُخْتَمَ‎ nuḫteme	تُخْتَمُوا‎ tuḫtemū	يُخْتَمُوا‎ yuḫtemū
	dişil		تُخْتَمِي‎ tuḫtemī	تُخْتَمَ‎ tuḫteme			تُخْتَمَا‎ tuḫtemā			تُخْتَمْنَ‎ tuḫtemne	يُخْتَمْنَ‎ yuḫtemne
geniş zaman meczum الْمُضَارِع الْمَجْزُوم	eril	أُخْتَمْ‎ ʾuḫtem	تُخْتَمْ‎ tuḫtem	يُخْتَمْ‎ yuḫtem		تُخْتَمَا‎ tuḫtemā	يُخْتَمَا‎ yuḫtemā		نُخْتَمْ‎ nuḫtem	تُخْتَمُوا‎ tuḫtemū	يُخْتَمُوا‎ yuḫtemū
	dişil		تُخْتَمِي‎ tuḫtemī	تُخْتَمْ‎ tuḫtem			تُخْتَمَا‎ tuḫtemā			تُخْتَمْنَ‎ tuḫtemne	يُخْتَمْنَ‎ yuḫtemne