âyan

Ayrıca bakınız: Ayan, ayan

Türkçe

Köken

Osmanlı Türkçesi اعیان‎, Arapça أَعْيَان‎ (ʾaʿyān)

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /aːˈjan/
• Heceleme: â‧yan

Ad

âyan (belirtme hâli âyanı, çoğulu âyan)

1. (eskimiş) İleri gelenler.
2. (eskimiş, tarih) Meşrutiyet dönemlerinde danışma meclisi niteliğindeki Âyan Meclisi üyeliği yapmış kimselerin her biri.

Çekimleme

âyanın çekimlemesi

hâl	tekil
yalın	âyan
belirtme	âyanı
yönelme	âyana
bulunma	âyanda
ayrılma	âyandan
tamlayan	âyanın

iyelik ekleriyle

kişi	tekil
1. tekil (benim)
yalın	âyanım
belirtme	âyanımı
yönelme	âyanıma
bulunma	âyanımda
ayrılma	âyanımdan
tamlayan	âyanımın
2. tekil (senin)
yalın	âyanın
belirtme	âyanını
yönelme	âyanına
bulunma	âyanında
ayrılma	âyanından
tamlayan	âyanının
3. tekil (onun)
yalın	âyanı
belirtme	âyanını
yönelme	âyanına
bulunma	âyanında
ayrılma	âyanından
tamlayan	âyanının
1. çoğul (bizim)
yalın	âyanımız
belirtme	âyanımızı
yönelme	âyanımıza
bulunma	âyanımızda
ayrılma	âyanımızdan
tamlayan	âyanımızın
2. çoğul (sizin)
yalın	âyanınız
belirtme	âyanınızı
yönelme	âyanınıza
bulunma	âyanınızda
ayrılma	âyanınızdan
tamlayan	âyanınızın
3. çoğul (onların)
yalın	âyanı
belirtme	âyanını
yönelme	âyanına
bulunma	âyanında
ayrılma	âyanından
tamlayan	âyanının

Kaynakça

• TDK Türkçe Sözlük'te: "âyan".
  TDK Özel Sözlük'te: âyan"

• Kubbealtı Lugatı'nda "ÂYAN :"