krige

Norveççe

Köken

• Orta Aşağı Almanca krigen sözcüğünden türemiştir. Almanca kriegen ile eş asıllıdır.

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /kriː.ɡe/, IPA^(anahtar): [ˈkɾiː.ɡə]

Eylem

krige

1. savaşmak

   Eş anlamlılar: stride, kjempe

    to land som stadig kriger mot hverandre — birbiriyle sürekli savaşan iki ülke

2. anlaşmazlık içinde olmak, geçinememek

   Eş anlamlılar: trette, krangle

    krige med naboene — komşularla geçinememek

3. rekabet etmek, yarışmak

   Eş anlamlılar: konkurrere, kappes, tevle

    krige om førsteplassen — birincilik için yarışmak

Çekimleme

krige eylem çekimi (düzenli çekim)

	Mastar (infinitiv)	Şimdiki zaman (presens)	Basit geçmiş zaman (preteritum)	Geçmiş zaman (perfektum)	Emir kipi (imperativ)	Geniş zaman ortacı (presens partisipp)	Edilgen (passiv)
Nynorsk	å krige, å kriga	krigar	kriga	har kriga	krig, krige, kriga	krigande	krigast
Bokmål	å krige	kriger	kriget	har kriget	krig	krigende	kriges
Bokmål/Riksmål	å krige	kriger	kriget	har kriget	krig	krigende	kriges