hakım

Zazaca

Köken

Osmanlı Türkçesi حاكم‎, Arapça حَاكِمْ‎ (ḥākim).

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /haː.ˈcɪm/
• Heceleme: ha‧kɪm

Ad

hakım e (çoğulu hakımi, dişil karşılığı hakıme veya hakımı)

1. (hukuk, meslekler) hâkim, yargıç

Ön ad

hakım (karşılaştırma hakımêr veya dehana hakım, üstünlük tewr hakım veya en hakım, dişili hakıme veya hakımı)

1. hakim, baskın