abus

Ayrıca bakınız: abuş

Türkçe

Köken

Osmanlı Türkçesi عبوس‎ (abûs), Arapça عَبُوسَة‎ (ʿabūse)

Ön ad

abus (karşılaştırma daha abus, üstünlük en abus)

1. somurtkan
2. Çatık, asık yüz:
   • Abus çehreli bir adamın ne namazı ne niyazı ne zekâtı ne orucu makbuldür. - Ömer Seyfettin
3. Garip ve acayip olan
   • 2009: Cem KALENDER, 2009 Klan, sayfa 38 , Kavis Kitap

     "Ürkütücü karanlık-ışık gelgitleri abus suratıyla akşamı çirozlaştırıp evlerin içine dek yumruk sallıyordu."

   • 2013: Ayşegül ÇELİK, 2013 Korku ve Arkadaşları, sayfa 96 , Can Sanat Yayınları

     "Karıda da abus bir ifade; tek gözü yeşil yüzü gibi, tek gözü kırmızı!"

4. İnsana baskı yapan, olumsuz etki eden

Belirteç

abus

1. Somurtkan hâlde, somurtarak

Çeviriler

çeviriler

• İbranice: עצוב‎ (he) (he)

Kaynakça

• Türk Dil Kurumuna göre "abus" maddesi