yapı

Türkçe

Anlamlar

[1] (mimarlık) barınmak veya başka amaçlarla kullanılmak için yapılmış her türlü mimarlık eseri, bina

[2] (mimarlık) yapılmakta olan konut, yol, köprü vb. inşaat

[3] yapma, oluşturma, ortaya konulma, meydana getirme

[4] canlı bir varlığın ruh veya beden özelliklerinin tümü, bünye, strüktür

[5] bütünün bir araya getirilişinde uyulan dizge, strüktür

[6] (felsefe) ögeleriyle somut bağımlılığı olan bütün

[7] (toplum bilimi) parçaları ve ögeleri arasında yasaya uygunluk, durağan bağlar ve karşılıklı ilişkiler bulunan dizge veya bütün, strüktür

[8] (fizik, kimya) öğecik ile özdeciklerin, eksicik ya da öğeciklerden oluşma biçimi

Köken

[1] (Türkçe)

Örnekler

[3] "Kırıkkale yapısı bir tabanca."

[4] "Yapısı sağlam, güzel bir erkekti."- Y. Z. Ortaç.

[5] "Dil yapısı. Cümle yapısı."

Sözcük Birliktelikleri

yapı bilgisi, yapı bilimi, yapı elemanı, yapı kooperatifi, yapı malzemesi, yapı taşı, yapı yeri, altyapı, ana yapı, düzlek yapı, eş yapı, kaba yapı, öz yapı, sosyal yapı, toplumsal yapı, üstyapı, Allah yapısı, fizik yapısı, kul yapısı, soy yapısı, toplum yapısı

Kaynaklar

• KÚNOS, Dr. Ignaz (1902). Şeyh Süleyman Efendi, Çağatayca-Osmanlıca Sözlük. Budapeşte: Section Orientale de la Société Ethnographique Hongroise.

• Sinanoğlu, Oktay (1978). Fiziksel Kimya Terimleri Sözlüğü. Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.

Atasözleri

[1] Yapı taşı, yapıdan kalmaz

Türk Dilleri

     

{{fullurl:Şablon:{{{3}}}|action=edit}}

Azerice: bina (az), tikili (az)

Çeviriler

     

{{fullurl:Şablon:{{{3}}}|action=edit}}

Almanca: [1] Struktur (de) Fince: [1] rakennus (fr), [2] rakennelma (fr), rakenne (fr) Fransızca: [1] structure (fr) İngilizce: [1] structure (en), architecture (en)

Çağatayca

Anlamlar

[1] Yapuk, dağ eteyi, binâ, imaret, geçid